Vlees eten op de markt in Cali

Vier dagen verbleef ik bij locals in het zuid-oosten van Cali. Omdat er gewoon gewerkt moest worden, ging ik mee. Als groot liefhebber van alles wat met eten te maken heeft (en interesse in onderwerpen als voedselverspilling en dierenwelzijn), had ik alle tijd om te kijken hoe dit in Colombia in zijn werk gaat. En dat is anders dan in Nederland, heel anders.

wpid-20150623221407.jpg

Weerstand kweken op de markt

Om te beginnen, eten en drinken in Colombia is goed voor je weerstand. Ze drinken kraanwater (succes daarmee), en hygiene op de markt is ver te zoeken. Vlees en vis ligt de hele dag in 30+-graden, zonder koeling. Valt het vlees op de grond? Even afspoelen, afvegen en weer terug op de stapel. Moet kunnen.

wpid-20150623231329.jpg

Varkensvlees om vier uur s nachts

Mijn locals (liefste en meest gastvrije mensen ooit!) verkopen vlees. Om vier uur s nachts staan ze op om op tijd alles klaar te hebben staan. Ze verkopen vooral veel varkensvlees, maar ook rund- en kippenvlees. De honden hebben inmiddels door dat Antonio af en toe een stukje vlees onder de tafel legt, want ze zitten allemaal onder onze kraam.

wpid-20150623221018.jpg

Reality-check bij de ingewanden

Vervolgens loop ik een rondje over de markt en kijk ik mijn ogen uit. Qua duurzaamheid is het fijn om te zien dat alles van een dier wordt verkocht en opgegeten, maar het is een bizarre reality-check. Waar ik me nog wel kan vinden in de verkoop van varkensorganen (slokdarm, hart, longen en lever hangen in lange slierten aan een haak), gaan sommige dingen me echt te ver. Naast een grote koeienkop ligt een embryo, nog in de baarmoeder. Voor de hoogste bieder? Ik word er misselijk van.

wpid-20150623231358.jpg

Vlees weggooien? Dat nooit!

Aan het einde van de dag blijft er veel eten over. Een deel wordt weggegeven aan mensen die ook op de markt werken, de rest gaat mee naar huis en de vriezer in. De volgende dag gaat het vlees weer mee naar de markt. Fijn om te zien dat er weinig vlees verloren gaat (kan Nederland nog wat van leren), maar toch ga ik met een lichte knoop in mijn maag naar huis.

wpid-20150623221400.jpg

De dood in de ogen

Op dag vier rijden we naar een varkensstal waar ik een korte rondleiding krijg. De varkens liggen hutjemutje op elkaar en worden met stokken geprikt zodat ze opstaan. Ze kijken me met enorm verdrietige en bange ogen aan, terwijl ze over elkaar heen plassen. Ze zijn flink vet gemest en gaan deze week nog naar de slagerij. Daar krijgen ze een mes in hun hart en in hun hoofd en gaan dan door naar de markt.

Als we terug zijn in het huis, laat ik mijn vlees liggen.

wpid-20150623_112249.jpg

Facebooktwitterpinterest
Facebooktwitter