Ciudad Perdida: even mooi als vreselijk

Ciudad perdida, je was net zo mooi als je vreselijk was. Vier dagen liep ik dwars door de Sierra Nevada in Colombia (met Santa Marta als uitgangsbasis), met als bestemming the Lost City: Ciudad Perdida. Een tocht als deze is minimaal een blog waard:

Dag 1

Enigzins onwennig zitten we vlak voor het national park Sierra Nevada aan onze lunch. We luisteren nieuwsgierig naar de verhalen en tips van een groep die net terug is. Zorg dat je kleren droog blijven, je gaat veel regen krijgen en let vooral s avonds op de muggen. Ik wil vooral op pad, ik ben zo benieuwd!

wpid-p1030994.jpg

Ik dacht een redelijke conditie te hebben, maar al tijdens de eerste klim herzie ik dit volledig. Het valt me vies tegen, het is heet, ik zweet me rot en de gids huppelt omhoog alsof het niets is. Bovenop de eerste berg staat gelukkig vers fruit klaar en na een paar uur lopen komen we aan bij het eerste kamp. Ik had gerekend op hangmatten, maar er zijn zelfs echte bedden. We plonsen het water in, eten super lekkere rijst met kip en verklaren het om half 9 bedtijd.

Dag 2

Dag 2 is de zwaarste dag van allemaal. Om half 6 beginnen de gidsen al met “vamos chicos”, maar een heerlijk ontbijt maakt een hoop goed. We gaan op pad en het wordt HEET. Onze gids heeft haast dus we lopen behoorlijk hard door. We komen in Kamp 2 voor – weer – een heerlijke warme lunch. Naast het kamp ligt het allerbeste zwemwater met een rots in de zon.

wpid-p1030821.jpg

Na de lunch begint het te rommelen in de lucht en even later komt de tropische bui uit de lucht. In no time verandert ons pad in een modderrivier, maar we lopen stug door. Stiekem geniet ik er heel erg van, want de temperatuur is heerlijk. Maar na een uur in de stortregen is alles nat en zwaar en wil ik wel graag in het kamp zijn. We moeten helaas nog een uur verder maar dan zijn we eindelijk in kamp 3. Het is lastig omkleden want alles is vies, klam of nat. Drogen doet het niet, maar toch hang je alles op. We krijgen eerst bakken vol verse popcorn, en tijdens ons bord pasta begint het weer te regenen en het onweert af en aan. We doen nog wat spelletjes, maar om 8 uur haakt iedereen af en gaat naar bed.

wpid-p1030798.jpg

Dag 3

We staan weer vroeg op en gaan richting Ciudad Perdida, waar de jungletocht om ging. Fijn om een keer zonder tas te kunnen lopen, jammer dat we nog 1200 trappen op moeten voordat we bij de Lost City zijn. Gelukkig is het de traptreden (en de rest van de tocht) meer dan waard. De lost city is prachtig en vooral in deze omgeving: het bos en de bergen van de Sierra Nevada. De gidsen vertellen veel over de stad en de voormalige bewoners. We lopen er een paar uur rond en vermaken ons bijzonder goed. Ik word (als enige) opgegeten door de muggen en tel meer dan 100 bulten na afloop. Een lange broek is dus niet overbodig.

wpid-p1030932.jpg

Dan is het tijd om de 1200 traptreden weer naar beneden te lopen en staat in kamp 3 de lunch klaar. We lopen dezelfde weg terug richting kamp 2. De lucht wordt elke stap donkerder en vlak voor het kamp begint het alsnog te regenen. Kletsnat komen we aan. Ik zit aan tafel met inheemse kinderen en teken met ze er leer ze selfies maken. Daarna is het weer tijd voor het eten en een lesje over de inheemse bevolking. Daarna bedtijd, de wekker staat vroeg.

wpid-p1030828.jpg

Dag 4

De Lost City trek kan in 4 of 5 dagen, en het enige verschil is dat de laatste dag opgesplitst wordt. Wij doen het in 4 dagen, dus om kwart voor 5 worden we al wakker gemaakt. Het wordt vooral een hele lange dag, en alles stinkt, is vies, nat en zwaar. Iedereen begint pijntjes te vertonen. We nemen wel de tijd om nog veel foto’s te maken. We eten wat fruit en cake, nemen een paar heerlijke duiken en ploeteren weer naar het begin van de route. Als we de berg af lopen, snap ik wel dat het zo zwaar was omhoog; het gaat maar door. Je redt het echt niet omhoog zonder een goede dosis karakter.

wpid-p1030952.jpg

Nu klinkt het vrij dramatisch, maar de tocht zelf is prachtig. Het is misschien niet de léukste wandeltocht van je reis, maar zeker wel de gaafste, mooiste, bijzonderste, afgezonderste, en – vooruit – zwaarste tocht die je zult maken. Mooie locaties zijn er overal, maar een tocht als deze kan alleen hier.

wpid-p1030926.jpg

Uiteraard halen we onze eindbestemming, maar we zijn te vies en moe om te eten. De nieuwe groep wandelaars kijkt ons nieuwsgierig aan. Ze moesten eens weten…

Facebooktwitterpinterest
Facebooktwitter