Dag 28: Ondrinkbare koffie, maar wél duurzaam

Op de fiets reizen heeft veel voordelen. Het gaat in dit geval zeker niet om de bestemming, maar om de reis. Onderweg stop ik regelmatig om foto’s te maken, of om een praatje te maken met de lokale bevolking. Gezien mijn achtergrond in duurzaam voedsel, ben ik vooral geïnteresseerd in de boeren die ik onderweg tegenkom. Vandaag kom ik voor het eerst langs koffiestruiken en dus stap ik af bij een boer die koffieplantjes groeit.

hoe groeit een koffiestekje

Marcello is een boom van een vent – een in de categorie Grote Vriendelijke Reus – en vindt het prachtig dat ik geïnteresseerd ben in zijn werk. Hij begint meteen te vertellen over het traject van de koffiebomen. De plantjes worden de eerste tijd flink verwend en worden langzaam “gehard”: eerst veel schaduw en veel water, later steeds minder. In 4 maanden tijd groeien ze uit tot stekjes die verkocht worden aan externen. De meeste verkoopt hij aan boeren in de buurt, waar ze in een paar jaar uitgroeien tot de koffiestruiken met rode besjes (bonen) zoals we ze kennen. Daarna wordt 90% geëxporteerd.

P1030154

 

Best wel duurzaam

Het lijkt mij een vrij onschuldig proces, dus ik vraag aan Marcello hoeveel water en chemische middelen hij gebruikt en waar hij zijn water vandaan haalt. Hij heeft een eigen watervoorziening gemaakt, een pomp die 120 meter de grond in gaat. De 15.000 liter water die hij per dag gebruikt, gaat de grond weer in en kan opnieuw worden gebruikt. Hij gebruikt kunstmest en verder alleen organische voedingsmiddelen. Hij legt uit dat hij zijn stukken grond 5 jaar voor de koffiestekken gebruikt en daarna een nieuw stukje op zijn land gebruikt. Maar de grond die hij gebruikt voor zijn koffie, is heel gezond en kan makkelijk voor andere producten hergebruikt worden. Dus afgezien van een klein stukje grond waar 1,5 miljoen (!!!) stekjes per jaar groeien, lijkt het weinig nodig te hebben. Waarom is koffie dan zo niet-duurzaam in Nederland?

P1030172

Je hebt koffie en je hebt koffie

Dat het bij Marcello zo efficiënt en duurzaam gaat, betekent niet dat dit overal zo is. Ten eerste gaat dit om een koffiesoort die niet drinkbaar is. Daar zit waarschijnlijk al een groot verschil in het productieproces met de koffie die wij in de winkel hebben. Koffie in dit deel van Brazilië krijgt te weinig kou ‘s nachts. Deze bonen worden voor andere doeleinden gebruikt, maar Marcello moet eerlijk bekennen dat hij niet precies weet waarvoor. Waarschijnlijk kleurstof voor verf, en wellicht wordt een deel van deze koffie gemengd met de drinkbare koffie die naar exportlanden gaat.

P1030171

 

Marcello vertelt dat koffieteelt een onschuldig productieproces is. Door onderzoek in een onderzoeksinstituut worden nieuwe, resistentere, stekjes gekweekt. De 8 soorten bonen die Marcello kweekt hebben minder water nodig en zijn minder gevoelig voor bacteriën. Een veel groter probleem zijn volgens hem de enorme eucalyptusbossen in de streek. Zo heeft de gemeente van Itamaraju al een verbod afgeroepen op de aanplant van eucalyptusbossen om het gebied te beschermen. Er is nog genoeg te verbeteren in Brazilië, maar aan Marcello en zijn koffiestekjes lijkt het in ieder geval niet te liggen.

Facebooktwitterpinterest
Facebooktwitter