Dag 17: Zoenen voor de bloemen

Dankzij de dolenthousiaste eigenaresse van onze pousada, passen we onze route een klein beetje aan. We fietsen door Santa Cruz en gaan langs bij een vriend van haar, die een kolibrie-tuin heeft, ‘Estacão biologica marinha Augusto Ruschi’. We fietsen een klein bospaadje af en zien meteen de eerste kolibries al vliegen. Hoe dichterbij we komen, hoe meer het er zijn. Een bizar gezicht! Deze kleinste vogeltjes ter wereld zijn zo ontzettend snel, hun vleugels klinken als een licht gebrom. Even later komt ook André – eigenaar en zoon van oprichter – achter een hokje vandaan. Er komen hier jaarlijks 8000 (!!!) Braziliaanse kolibries van zijn suikerwater drinken.

image

Vogeltjes zonder pigment

We nemen een klein kijkje in de keuken van André. Hij voert de kolibries met suikerwater, die in flesjes door de hele tuin en het bos erachter hangen. Nu hangen er 180 flesjes, in de winter 250. Jaarlijks gebruikt hij 6000 kilo suiker! De kolibries zijn een goede indicatie van de biodiversiteit in het bos, legt hij uit. Als hij minder kolibries ziet (in de zomer), is in het bos genoeg voedsel te vinden. Zo houdt hij de veranderingen een beetje in de gaten. Van de 45 soorten kolibries die in Espirito Santo te vinden zijn, komen er 25 in zijn tuin. Ook legt hij uit dat kolibries geen pigment hebben, hun kleur komt door het licht in prisma’s. De simpelste uitleg is door hun verenpak te vergelijken met een laagje olie: deze is ook niet vanaf elke hoek of elke lichtinval dezelfde kleur. Het zorgt er in ieder geval voor dat de vogels de mooiste kleuren krijgen in verschillend licht. In het zonlicht zijn de meeste kolibries bijna metallicgroen of -blauw en ik kan niet stoppen met foto’s maken. Toch scheur ik me uiteindelijk los van deze razendsnelle vogeltjes en loop richting het bos.

Geen pigment, maar met prachtige kleuren :-)

Geen pigment, maar met prachtige kleuren :-)

Mini-jungle tocht

Er loopt een kronkelpad van ongeveer 3 kilometer door het bos heen. Bij de bosrand zie ik nog wat kolibries vliegen, maar al snel wordt het dichter begroeid en ben ik omgeven door enorme bomen. Het is een heel geklauter. Meestal door hoogteverschil, maar ook omdat er soms een boom dwars over het paadje ligt. Een tropischer bos dan dit krijg je niet!

image

image

Wel heel bizar dat het hier herfst is. Het is 30 graden en toch liggen overal bruine bladeren op de grond en ik spot zelfs een paar paddenstoelen. De palmbomen hier zien er een stuk minder uitnodigend uit dan die op het strand, ze hebben enorme scherpe stekels. Hoe langer ik loop, hoe langer de lijst wordt met planten en bloemen die ik nog nooit eerder heb gezien. Zo gaaf!

image

Geen idee wat voor bloem

Geen idee wat voor bloem

Beija-flor weetjes

Als ik de kolibries weer begin te zien, weet ik dat ik weer bijna het bos uit ben. In het portugees heten ze trouwens ‘Beija-flor’, kus voor de bloem :-). Tijd om nog even naar het museum te lopen en me vol te stoppen met informatie over deze geniale vogeltjes. Een kleine inventarisatie van de gaafste feiten:

• De grootste soort is 15 cm lang, de kleinste 7 cm
• De kleinste soort kolibrie weegt 1,2 gram
• Hun hersenen zijn naar verhouding 10x groter dan die van ons.
Zo kunnen ze zich elke bloem herinneren waar ze ooit geweest zijn – en ze kunnen niet eens ruiken!
• Ze kunnen een vleugelslag hebben van 90x per seconde (!!)
• Hun hartslag is ook bizar hoog: tot 1260x per minuut
• Hun lichaamstemperatuur gaat ‘s nachts van 42°C naar 32°C om energie te besparen
• De enige vogel die achteruit kan vliegen, en het bekende ‘hummen’; op één plek vliegen
Het mag duidelijk zijn dat ik er inmiddels een nieuw lievelingsdier bij heb. Het is dat we nog verder moesten, anders was ik de rest van de middag in die tuin blijven zitten.
image

 

Bronnen:

http://www.piepvandaag.nl/dierenweetjes-de-kolibrie-2/

http://ruschicolibri.com.br/

Facebooktwitterpinterest
Facebooktwitter