Huayna Nooitmeer Potosi: 6088 meter uitdaging

Huayna Potosi. Het was al een ding voordat ik überhaupt naar dit continent vertrok. Een berg van 6088 meter, vlakbij La Paz. Het is één van de hoogste (of hoogste) bergen ter wereld die “vrij gemakkelijk” toegankelijk is voor mensen zonder klimervaring. En dus moest ik dat ding op. Nou, was ik mooi klaar mee.

image

Na een halve middag tour-shoppen had ik de tour-operator gevonden waar ik wel mee omhoog durfde: Altitude 6000. Gespecialiseerd in hoge bergen, met alle keurmerken en trainingen die je hoort te hebben als gids. En dus ging ik de volgende ochtend – enigzins zenuwachtig – op pad naar deze monster van een berg.

Dag 1: Oefenrondje

De eerste dag belooft veel goeds. Ik rij naar Base Camp en begin aan mijn eerste liters coca thee. Coca is de beste remedie tegen hoogteziekte, waar ik op dat moment (ruim vier kilometer hoog) nog geen last van heb. We wachten tot de ergste sneeuwstorm over is, en gaan dan met volledige bepakking op pad voor een oefensessie op een glacier. Daar word ik aangekleed en is het spelen in de sneeuw. Aangekleed zie ik er nog steeds uit als iemand die geen idee heeft hoe dit werkt, maar dan gehesen in bergklim-kleding, ijsschoenen (met van die spikes), helm, ijsbijl en vastgebonden aan mijn gids.

image

Ik klauter omhoog, omlaag, schuin omhoog en schuin omlaag. Als ik dat semi onder de knie heb, is het tijd voor een hele andere uitdaging: glacier klimmen! Gewapend met twee ijsbijlen hak ik me een weg omhoog, om dan weer omlaag te abseilen. Verzuurd in elk stukje lijf, maar met kopjes thee tussendoor kom ik alle keren boven. Gaan we verder niet meer nodig hebben, maar leuk is het zeker!

image

Dag 2: klein voorproefje

Dag twee is nog steeds “gemakkelijk”, maar toch ben ik blij als ik na 2,5uur klimmen aankom in High Camp. Hoewel ik praktisch geen persoonlijke spullen mee heb (wie heeft een handdoek of deo nodig…), is een tas vol klimspullen toch nog een kilo of acht. En dit allemaal rond de vijf kilometer hoogte, is toch een behoorlijke uitdaging.

In High Camp doe ik niks anders dan eten, coca thee drinken en slapen. Honger heb ik allang niet meer, maar ieder hapje is een stapje, zeg ik dan maar. Ik ga mn energie nodig hebben. En dus schep ik braaf kilo’s suiker in mn thee, eet ik m’n bord leeg en kruip ik in bed. Mijn benen voelen goed, maar ik ben misselijk en zenuwachtig.

image

Dag 3: de hamer van Huayna Potosi

Het is eigenlijk nog dag twee als ik wakker moet worden. Ik probeer nog iets te eten, hijs me in alle kleren en dan begint het. Eén uur ’s nachts begin ik aan de klim der klimmen, naar de top van Huayna Potosi.

Al vrij snel komt er een pittig stuk. We moeten een goed kwartier in zijwaartse kruispas omhoog. Het lijkt verdacht veel op pootje over bij schaatsen, dus het lukt me best aardig. Been over been over been over been over been over been… Maar mijn zus (met minder schaatskilometers in de benen), krijgt bijna haar ene been niet meer voor de andere. En zo blijkt dat Huayna Potosi zelfs de meest doorgewinterde sporters op hun knieën probeert te krijgen. Maar ze ploetert door, net als ik.

image

Hoogte doet gekke dingen met je, en het verschilt per individu wat dat is. De één zwalkt van het ene been naar het andere, de ander krijgt de bekende hoogtehoofdpijn, een derde krijgt maagproblemen en een vierde heeft heel erg last van kortademigheid. En je hoofd maakt overuren. Stoppen, doorgaan, stoppen, doorgaan?
Daar staan we dan, vier – toch behoorlijk stoere – meiden, ieder met z’n eigen issues. Ik wist dat het moeilijk zou worden, maar het valt me vies tegen.

Dag 3: Laatste loodjes?

Ik loop midden in de nacht, en zie in principe alleen het stukje sneeuw voor me. Soms kijk ik even op en zie ik de contouren van de top. Vrij indrukwekkend. Tegen de tijd dat de zon uren later op komt, zie ik pas echt goed waar we naartoe gaan lopen. Nóg indrukwekkender! Inmiddels hebben we er dan al een uur of vijf op zitten, dus komen we aardig in de buurt. Maar de tijd kruipt en elke meter is zwaarder dan de meter ervoor.

12143149_870478819715247_5007605378030131911_n

 

De eerste klimmers komen al naar beneden en roepen bemoedigende woorden toe. En dus roep ik braaf terug dat ik wel boven ga komen. Maar stiekem hoop ik al uren dat mijn zus het opgeeft en we allebei naar beneden moeten. De lol is er allang af, maar opgeven doen we allebei niet. En dus propt onze gids nog wat energierepen in onze mond en schuifelen we ook het laatste uur nog omhoog en halen we het naar boven!

image

Bovenop de top ben ik zo moe dat ik er eigenlijk niet eens echt van kan genieten. Het uitzicht is prachtig, zeker weten, maar om er te komen kostte me bijna alles wat ik in me had. We drinken het laatste beetje coca thee, maken foto’s en dan is het eigenlijk al vrij snel tijd om naar beneden te gaan. En dat mag niet gewoon rustig, nee, dat moet rennend (iets met lawinegevaar na zonsopkomst geloof ik). Ik ben te moe om nog heel gecoördineerd te bewegen, dus laat me eerder naar beneden vallen dan dat ik echt ren.

Dag 3: nog meer laatste loodjes

Terug in High Camp proberen we allemaal braaf een kopje soep naar binnen te werken. Maar als je zo moe (en hoog) bent, is dat nog een beste uitdaging. Maar energie hebben we nog wel nodig, want we moeten weer met de hele bepakking teruglopen naar Base Camp. Dit keer moeten we de helmen op houden, wat een goede beslissing is. Ik struikel van vermoeidheid over elk steentje of grassprietje.

Terug in Base Camp stappen we snel in de auto en word ik voor mijn hostel weer afgezet. Slapen lukt niet echt. Zo’n tocht doet gekke dingen met je. Was het het afzien waard? Wat heb ik nu bewezen?
Ik ontmoet mensen die amper verder zijn gekomen dan High Camp en dan zijn omgekeerd. Maakt dit me een doorzetter? Of gewoon fit? Of een complete idioot dat ik ondanks alles door ben gelopen?

Nu, twee weken later, heb ik er eigenlijk nog steeds geen antwoord op. Mijn benen deden het eigenlijk best goed onderweg, maar mentaal was het één van de zwaarste dagen van mijn leven. Nu had ik toevallig eerder die week slecht nieuws gehad, wat het waarschijnlijk voor een groot deel zo zwaar maakte. Spijt heeft niemand iets aan, maar heb wel vrij snel Huayna Potosi omgedoopt tot Huyna Nooitmeer Potosi. Maar ik ben – one way or another – op 6088 hoogte geweest en dat maakt me best wel stoer.

image

Facebooktwitterpinterest
Facebooktwitter

Een gedachte over “Huayna Nooitmeer Potosi: 6088 meter uitdaging

Reacties zijn gesloten.